IMGP1152

Sernik z ananasami i kim wg prawa jest osoba najbliższa.

Dziś przepis na absolutnie wyjątkowy sernik, idealny na wyjątkowe okazje.

Przygotuj:
Ciasto:
2 szkl. mąki pszennej
½ szkl. cukru
125g margaryny
1 żółtko
3 łyżki śmietany
2 łyżeczki proszku do pieczenia

Masa serowa:
1 kg sera półtłustego 2-krotnie zmielonego
1 szkl.cukru
250g margaryny
5 żółtek
3 białka
1 opakowanie budyniu śmietankowego
1 łyżkę kaszy manny
2 łyżeczki proszku do pieczenia
1 puszkę ananasów

Piana:
½ szkl.cukru
3 białka

1. Przesianą z proszkiem do pieczenia mąkę posiekać z margaryną. Dodać śmietanę, jajka i cukier. Zagnieść ciasto. ¼ ciasta zamrozić, resztę wyłożyć na blachę.

2.Margarynę utrzeć z cukrem. Stopniowo dodawać po jednym żółtku, kolejno : ser, budyń, proszek oraz kaszę. Na koniec dodać pianę ubitą z 3 białek, całość wymieszać drewnianą łyżką.

3.Masę serową wyłożyć na ciasto. Na niej ułożyć odsączone i pokrojone w kostkę ananasy.

4. Z 3 białek ubić pianę, dodać 1/2 szkl.cukru i wylać ją na owoce.

5.Na wierzch zetrzeć na tartce ciasto z zamrażalki.

6.Piec ok. 1h w temp. 180C.

IMGP1151

IMGP1156

IMGP1150

Z zagadnień prawnych..

Sernik piekłam dla bliskich mi osób, dlatego też w prawniczej części wpisu zastanowimy się nad pojęciem i uprawnieniami, jakie przysługują osobie najbliższej na gruncie prawa karnego, w szczególności postępowania karnego.

Pojęcie osoby najbliższej definiuje art. 115 § 11 kodeksu karnego (k.k.). Wg niego jest nią małżonek, wstępny (np. rodzic,dziadek), zstępny (np.dziecko, wnuk), rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu. Pod pojęciem „pozostawania we wspólnym pożyciu” rozumieć należy związek kobiety i mężczyzny, który funkcjonuje na wzór związku małżeńskiego, mimo iż nie został on sformalizowany. Obecnie doktryna prawa stoi na stanowisku, że konkubinat istnieć może jedynie między osobami odmiennej płci, wobec tego na omawiane tu regulacje nie będzie mogła powoływać się osoba pozostająca w związku z osobą tej samej płci. Ustawa wyraźnie wprowadza zamknięty katalog osób najbliższych, zawierając w nim osoby połączone więzami krwi bądź innymi więziami emocjonalnymi, których ochronę ustawodawca uważa za ważną.

W przypadku toczącego się postępowania karnego, bycie osoba najbliższą w stosunku do podejrzanego/oskarżonego wiąże się z pewnymi uprawnieniami, jakie osoba taka nabywa.

Jednym z najważniejszych jest prawo odmowy składania zeznań. Ustawodawca decyduje się na wprowadzenie takiej regulacji, stanowiącej de facto ograniczanie materiału dowodowego (zeznania danego świadka mogłyby rzucić nowe światło na prowadzoną sprawę), gdyż chce uchronić osoby najbliższe oskarżonemu od niekomfortowej sytuacji, jaką byłoby składanie zeznań go obciążających. Na prawo takie powołać może się każda osoba najbliższa z definicji zaprezentowanej powyżej, co więcej prawo to przysługuje nawet pomimo ustania małżeństwa lub przysposobienia. Odmienna jest regulacja konkubinatu, jako że ustawodawca nie wspomina nic o trwałości prawa do odmowy składania zeznań mimo ustania konkubinatu, uznać należy, że byłej konkubinie bądź konkubentowi prawo to nie przysługuje.

Korzystanie z tego prawa jest ograniczone terminem. Aby skutecznie zwolnić się z obowiązku składania zeznań, należy złożyć oświadczenie o odmowie nie później niż przed rozpoczęciem pierwszego zeznawania na etapie postępowania toczącego się przed sądem I instancji. Nawet jeśli na wcześniejszym etapie postępowania (szczególnie podczas postępowania przygotowawczego) osoba taka składała zeznania, po złożeniu oświadczenia przed sądem, jej wcześniejsze zeznania nie będą uznawane za dowód w sprawie, nie mogą być także w żaden sposób odtwarzane.

Decyzja osoby, której przysługuje prawo odmowy składania zeznań, ma charakter autonomiczny, a sąd w żaden sposób nie bada motywacji podjętej decyzji. Jedyne co może podlegać badaniu, to fakt czy stosunek bliskości, na jaki powołuje się świadek, faktycznie istnieje.

Omawiane uprawnienie nie oznacza, że w każdym postępowaniu osoba będzie mogła skutecznie zwolnić się z obowiązku składania zeznań, bowiem prawo to może mieć charakter ograniczony. Do ograniczenia takiego dojdzie w związku z występowaniem w postępowaniu w charakterze oskarżonych kilku osób. W takiej sytuacji prawo odmowy składania zeznań dotyczy tylko kwestii związanych jedynie z oskarżonym, będącym osobą najbliższą dla świadka, w pozostałym zaś zakresie, odnoszącym się do reszty oskarżonych, osoba zwolniona będzie musiała składać zeznania, tak jak każdy inny świadek.

Przed przystąpieniem do przesłuchania sąd powinien ustalić, poprzez zapytanie świadka, czy między nim a oskarżonym zachodzi stosunek bliskości mieszczący się w pojęciu osoby najbliższej, a jeśli tak, pouczyć go o prawie do odmowy składania zeznań, z którego świadek może, acz nie musi skorzystać.

Drugim, równie ważnym uprawnieniem w postępowaniu karnym jest prawo odmowy odpowiedzi na pytanie. Uchylić się od odpowiedzi na pytanie może świadek, którego odpowiedź mogłaby narazić jego lub osobę mu najbliższą na odpowiedzialność karną za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Prawo to nie powstaje zatem wtedy, gdy świadkowi bądź osobie mu najbliższej groziłaby jedynie odpowiedzialność za wykroczenie, lub inny rodzaj odpowiedzialności : cywilna, administracyjna. Zadaniem takiej regulacji ustawowej  jest dbałość o jakość materiału dowodowego zebranego w sprawie. Jest to idea jak najbardziej słuszna, jako że świadek, któremu groziłaby odpowiedzialność karna, chcąc jej uniknąć, mógłby zeznawać nieprawdę bądź konfabulować, co ujemnie wpływałoby na wartość dowodową jego zeznań, a ponadto, narażałoby go dodatkowo na odpowiedzialność z tytułu popełnienie przestępstwa polegającego na składaniu fałszywych zeznań. Lepiej więc przyznać mu prawo do odmowy udzielenia odpowiedzi w pewnych sytuacjach.

Prawo to przysługuje świadkowi narażonemu na odpowiedzialność karną, bądź świadkowi, który udzielając odpowiedzi na pytanie mógłby narazić osobę mu najbliższą na tego typu konsekwencje prawne (oznacza to, że jego osobą najbliższą nie musi być koniecznie sam oskarżony, ale może to być także osoba zupełnie niezwiązana z toczącym się postępowaniem, o ile między nią a świadkiem istnieje określony stosunek bliskości). Z prawa tego może skorzystać także świadek, który nie skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy składania zeznań tzn. że mimo łączącego go stosunku bliskości z oskarżonym zdecydował się na zeznawanie w sprawie.

Podobnie jak przy odmowie składania zeznań, sąd nie bada przesłanek, jakie przemawiają za odmową udzielenia odpowiedzi na konkretne pytanie. Jednak taka bierna postawa sądu mogłaby doprowadzić do  nadużywania przez świadków tego uprawnienia, którzy bez poważnej przyczyny odmawialiby dostarczania cennych dla wymiaru sprawiedliwości informacji. Stąd też w literaturze istnieje pogląd, że z okoliczności, na które powołuje się świadek chcący uniknąć odpowiedzi na dane pytanie powinna wynikać ewentualna możliwości pociągnięcia go do takiej odpowiedzialności, nadaje się więc tym przyczynom pewien poziom obiektywności, odchodząc od jedynie subiektywnie pojmowanej przez świadka obawy. Oczywiście weryfikacja podstaw powoływania się na to prawo nie może polegać na przeprowadzaniu czynności dowodowych, bo to doprowadziłoby do iluzoryczności uprawnienia i zbędności tej regulacji.

Źródła prawa

1.Ustawa z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz.U.1997, nr 88, poz.553 ) art.115 par.11

2.Ustawa z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U.1997, nr 89, poz.555) art 183, 185

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s